ToYeE^_^"ToYeE's profile☆★^ToYeE_ToYeE^★☆PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
☆★^ToYeE_ToYeE^★☆~My NeW SpaCe~
|
July 26 Happy Birth Day HaPpY BiRtH DaY ในที่สุดเราก็ต้องโตเป็นผู้ใหญ่จนได้
เฮ้อ...ต้องยอมรับความจริงว่าแก่แล้ว
วัยทีนหมดแล้ว
แต่ถึงอายุจะเป็นผู้ใหญ่ แต่รู้สึกว่าใจยังเด็กอยู่เลย
ยังไม่มีความรับผิดชอบและไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะมีความรับผิดชอบซักที
วันเกิดปีนี้เป็นปีแรกในรอบ9ปีที่ผ่านมา ที่วันเกิดไม่ตรงกับวันสอบกลางภาค
แต่ถึงยังไงก็เศร้าใจเหมือนเดิม
เพราะไม่สบายนอนซมอยู่ที่ห้องคนเดียว
แต่ก็เป็นวันเกิดที่มีความสุขที่สุดเลยเพราะแม่มาหา(แค่นี่ก็พอใจแล้ว)
วันเกิดปีนี้ไม่อยากได้อะไรเป็นพิเศษ(หมายถึงที่เป็นวัตถุนะ)
แต่อยากให้คนที่อยู่รอบตัวเรานั้นมีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
ไม่อยากให้คนที่รอบตัวเรานั้นเศร้าใจเสียใจ
เพราะถ้าเราเศร้ามันก็ทำให้โลกทั้งใบหม่นหมอง
สุดท้ายไม่มีอะไรจะพูดแล้ว
ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่จำวันเกิดตอยได้
ขอบคุณทุกคำอวยพร ทุกข้อความที่ส่งมาให้
ดีใจและซาบซึ้งใจมากจริงๆ(ทำให้หายป่วยได้เร็วกว่าทุกครั้งเลย)
และที่สำคัญขอบคุณอาแหมะที่ยอมแลกชีวิตของตัวเองเพื่อให้เด็กผู้หญิงคนนี้ได้เกิดมาใช้ชีวิตบนโลกนี้
ขอบคุณอาป๊า& อาแหมะ ที่เลี้ยงดูลูกคนนี้มาอย่างดีมาตลอด20ปี
ขอบคุณเฮียต้น เฮียเต้และน้องต๊อบที่เกิดมาเป็นพี่น้องกัน
และขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่เราได้เกิดมาเป็นเพื่อนกัน
June 15 ต้องสู้สุดชีวิต!!เปิดเทอมมาได้ 2 อาทิตย์แล้ว(เร็วจริงๆเลย)
เปิดมาก็มีงานเลย และแต่ละงานก็สุดแสนจะยาก
เพราะเป็นงานที่ท้าทายสุดๆ ต้องเปิดร้านขายของ
และก็ต้องไปบริหารจัดการร้านของคนอื่นเขา(กลัวไปทำร้านเขาเจ๊งจัง)
แล้วก็มีเรียนเช้าทุกวันเลย ต้องตื่นแต่เช้า(เหนื่อยมากๆ)
แต่จะทำไงได้ ต้องสู้ต่อไปเพื่ออนาคต
และเมื่อวันอังคารที่ผ่านมาก็มีเรื่องที่น่าตกใจอยู่เรื่องนึง
นั่นก็คือ อยู่ดีๆก็ได้รับการโหวตจากเพื่อนๆในสาขา
ให้เป็นคนที่เรียนดี ประพฤติดี
ขอบอกว่าตกใจมากๆ เพราะไม่คิดว่าจะได้(งงๆเหมือนกันเพราะไม่ได้เรียนเก่งอะไรเลย)
แต่ถึงยังไงก็ขอขอบคุณเพื่อนๆทุกๆคนนะค่ะที่โหวตให้
และก็ขอเป็นกำลังใจให้เพื่อนๆทุกคนเพราะตอนนี้เรียนหนักกันทุกคน
สู้ๆนะจ๊ะ Fighting! May 10 ครบ1เดือนแล้ว...เย้ๆๆๆเมื่อวันที่ 8 ที่ผ่านมาก็ครบ1เดือนแล้วที่ไส้ติ่งของเราได้ออกไปจากร่างกาย 1เดือนที่ผ่านมาช่างเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานซะเหลือเกิน(เพราะมันช่างทรมานเหลือเกิน)
ช่วงเวลาเดือนเมษายนที่ผ่านมาชีวิตของเราก็ได้พบเจอแต่สิ่งที่เลวร้าย เจอมากซะจนต้องทำใจ เพราะหลังจากผ่าตัดได้ไม่นานเราก็ขับรถไปชนท้ายรถคนอื่นเขา รถเราก็สีถลอกและก็ต้อง
เสียเงินค่าซ่อมไป1400 จากนั้นอีก4วัน เรากำลังจะไปเรียนจอดรถอยู่ดีๆก็มีมอไซค์ขับมาชน ครั้งนี้อาการหนักเพราะรถด้านหน้าซีกนึงยุบเลยแต่คนและมอไซค์ไม่เป็นอะไรเลย ครั้งนี้มอ
ไซค์เป็นฝ่ายผิดแต่เราก็ไม่เอาเรื่องเพราะน้องเค้าก็ไม่มีตังค์ ถือว่าเราใช้กรรมก็แล้วกัน เฮ้อ...รู้สึกว่าเดือนเมษาที่ผ่านมานี้เป็นช่วงที่เลวร้ายมากๆๆๆเลวร้ายซะจนอยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก
ได้แต่ทำใจและก็ไปทำบุญ ถือซะว่านี่เป็นการเจ็บปวดครั้งยิ่งใหญ่ทั้งทางร่างกายและจิตใจ(เพราะมีเรื่องให้ใจเจ็บมากๆๆๆๆด้วยเช่นกัน)แล้วกัน
แต่ตอนนี้ทุกอย่างก็เป็นปกติสุขเหมือนเดิมแล้วหล่ะ ด้านร่างกายก็ไม่เจ็บแล้วส่วนด้านจิตใจตอนนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรรู้สึกเฉยๆไม่ได้คิดอะไรมากมาย
เหตุการณ์อันแสนประทับใจครั้งนี้ได้สอนให้เรารู้ว่าคนที่รักเรามากที่สุดคือพ่อกับแม่ April 11 ในที่สุดก็ต้องเจ็บตัวอีกครั้งเมื่อวันที่ 7 เมษายน 2550 เวลาประมาณ2ทุ่มครึ่ง
อยู่ดีๆก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมา
แรกๆก็ปวดนิดเดียว เลยคิดว่าซักพักก็คงหาย
แต่พอประมาณ4ทุ่มรู้สึกว่าปวดมากขึ้นเรื่อยๆแบบไม่ไหวแล้ว
เลยตัดสินใจโทรไปหาเพื่อนๆที่อยู่ในมอที่มีรถ
แต่เพื่อนๆนั้นก็กลับบ้านกันหมดเลย(ทำไงดีเนี่ย)
ตอนนั้นคิดไม่ออกเลยว่าจะโทรหาใคร
แต่ทันใดนั้นก็คิดถึงพี่โอ๋ แต่บ้านพี่โอ๋อยู่ตั้งบึงแก่นนครแหนะ(ไกลมาก)
แต่ตอนนั้นก็บอกกับตัวเองว่า ถ้าไม่โทรหาพี่โอ๋ เราต้องปวดท้องตายแน่ๆเลย
5ทุ่มเลยโทรหาพี่โอ๋ แล้วพี่โอ๋ก็ออกมารับ
ไปถึงโรงพยาบาลตอน5ทุ่มครึ่งไปถึงก็เข้าห้องฉุกเฉิน
หมอที่อยู่เวรก็เข้ามาตรวจและบอกว่าเป็นไส้ติ่งแน่นอน
หมอเลยให้ไปX-Ray เจาะเลือด เข้าน้ำเกลือและก็ฉีดยาแก้ปวด
คืนนั้นเราก็นอนอยู่โรงพยาบาลคนเดียวเพราะไม่อยากกวนใคร
คืนนั้นเป็นคืนที่ทรมานมากๆๆๆ
เพราะปวดท้องไม่หาย และหมอศัลก็ไม่อยู่
พอตี3เราปวดท้องสุดๆปวดแบบใจจะขาด
ก็เลยเรียกพยาบาลๆก็เข้ามาฉีดยาแก้ปวดให้ ระงับได้นิดหน่อยเพราะยังปวดอยู่ดีแต่ก็ทน
สักพักประมาณตี5ก็ปวดมากจนร้องไห้เลยเรียกพยาบาลอีก
คราวนี้พยาบาลเข้ามาฉีดมอร์ฟีนให้เลยแต่ระงับได้ประมาณ10นาทีก็ปวดอีก
จน6โมงเช้าเลยตัดสินใจโทรมาบอกที่บ้านว่าอยู่โรงพยาบาล
แม่ก็มาหาทันที จน7.30น.หมอศัลก็มาตรวจและก็บอกว่า
เป็นไส้ติ่งแน่นอน เดี๋ยวจะผ่าตัดให้เลย
ความรู้สึกตอนนั้นจะทำอะไรก็ทำเถอะที่มันทำให้หายปวดท้องได้
8.00น.ก็เริ่มผ่าตัด เค้าวางยาสลบไม่รู้ว่าเค้าผ่าอะไรยังไง
เพราะรู้สึกตัวอีกทีก็10.00โมงออกมาจากห้องผ่าตัด
มีพยาบาลมาปลุกให้ตื่นและวันนั้นก็สลึมสลือทั้งวันเลย
และรู้สึกเจ็บแผลมากๆตอน6โมงเย็น
จากนั้นหมอก็ไม่ให้กินอะไรเลย(แม้แต่น้ำก็ไม่ให้กิน)
จนวันที่3ถึงให้เริ่มกินโจ๊ก
เราอยู่โรงบาล4วัน เพิ่งออกจากโรงบาลเมื่อวานนี้เอง
ตอนนี้กำลังหัดเดินอยู่
เพราะเดินไม่ค่อยถนัดเจ็บแผลมากๆ
ตอนนี้อยากหายแล้วนะ แต่เพื่อนที่เคยผ่าบอกว่าเดือนนึงแหนะกว่าจะทำอะไรได้ปกติทุกอย่าง
เฮ้อ....เจ็บตัวจนได้
สุดท้ายก็ขอบคุณทุกๆคนนะค่ะที่ไปเยี่ยมและทุกๆคนที่เป็นห่วง
ไม่รู้จะพรรณนาอะไรแล้ว เพราะรู้สึกว่าแค่นี้ก็คงไม่มีใครอยากอ่านแล้ว
ไปแล้วหล่ะ
เดี๋ยววันหลังมาอัพใหม่
บ๊ายบาย...จุ๊บจุ๊บ
March 23 ซัมเมอร์ที่แสนโดดเดี่ยวเปิดเรียนซัมเมอร์ได้อาทิตย์นึงแล้ว...เพื่อนๆในกลุ่มก็ไปเที่ยวกันหมด เพราะเขาเรียนกันไปหมดแล้ว (ปีที่แล้วเราแอบหนีไปเที่ยวก่อน)
ตอนนี้เลยต้องมาเรียนซัมเมอร์อย่างโดดเดี่ยว...แต่ก็ดีนะรู้สึกได้อยู่กับตัวเองจิงๆ เพราะตอนนี้ใช้ชีวิตคนเดียวจริงๆ วันๆไม่ได้ทำอะไร
หรอกนอกจากเรียนแล้วก็กลับมาดูหนังเกาหลีที่ห้อง วันนี้ก็ดูจบไปแล้วเรื่องนึง เรื่องWonderful Life สนุกมากๆ ดูแล้วหลงรักชินบิเลย เด็ก
อะไรก็ไม่รู้น่าร๊ากน่ารัก แค่เห็นหน้าก็ทำให้เรายิ้มได้เลย แถมยังเล่นละครเก่งอีกต่างหาก อายุแค่7ขวบเองนะเนี่ย...
ตอนนี้อยากไปเที่ยวมากๆ แต่ไม่รู้จะไปไหนดี อากาศก็แสนร้อน ทำให้ไม่อยากออกไปไหนเลย ตอนนี้เลยใช้ชีวิตอยู่แต่ในห้อง ก็สบายดีนะ
ไม่ต้องคิดอะไรมากมาย ใช้ชีวิตแบบเรื่อยเปื่อย(แต่รู้สึกว่าทำไมมันไร้สาระขนาดนี้) เมื่อไหร่จะเปิดเทอมซะที คิดถึงเพื่อนๆ
หวังว่าการใช้ชีวิตในช่วงซัมเมอร์นี้จะดีขึ้นกว่านี้นะ...เฮ้อ! March 12 ปิดเทอมแล้วตอนนี้ก็ปิดเทอมแล้ว...แต่ก็จะเปิดอีกแล้ว(ซัมเมอร์)
วันนี้มาขอนแก่น มาเพื่อลงเรียน เพราะแรนดอมไม่ได้ซักวิชา
เลยต้องมาตามหาอาจารย์...พอมาหาก็ไม่เจอ
เศร้าใจจิงๆ แต่ก็ต้องพยายามตามหาต่อไป เพื่ออนาคต...เฮ้อ!
มหาลัยขอนแก่นนี่แปลกจิงๆ...นักศึกษาอยากเรียนก็ไม่ให้เรียน
วันนี้อุตส่าห์นั่งรถมาตั้งไกลเพื่อมาหาอาจารย์แต่อาจารย์ก็ไม่อยู่ซะงั้น
เหนื่อยๆๆๆ พรุ่งนี้ก็ต้องกลับบ้านอีก นั่งรถอีก5ชั่วโมง
นั่งรถมาราธอนจิงๆ
ตอนนี้คิดถึงเพื่อนๆมาก อยากเจอเพื่อนจังเลย
February 01 โอ้ทะเลแสนงาม เพิ่งกลับมาจากเกาะช้าง
น้ำทะเลใสมากๆ แต่ปะการังไม่ค่อยสวยเลย
แต่ก็สนุกดี เพราะไปเที่ยวกับครอบครัว
นานๆทีถึงได้มีโอกาสได้ไปเที่ยวแบบนี้กับครอบครัว
ตอนนี้ผิวดำแล้ว เพราะอาบแดดมากไปหน่อย(อิอิ)
เมื่อวานนี้เป็นวันที่ยกภูเขาออกจากอก
เพราะงานที่ทำกันมา 2 เดือนกว่านั้น
ได้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี
ดีใจมากๆ
เพราะ 2 คืนที่แล้วแทบจะไม่ได้นอนเลย
เมื่อคืนนี้เลยนอนหลับแบบไม่ฝันเลย
แถมตื่นเที่ยงอีกต่างหาก
เย้เย้...งานเสร็จแล้ว
ต่อไปก็ต้องเริ่มอ่านหนังสือเตรียมสอบแล้ว
เพราะ มข. เริ่มสอบวันที่12 กุมภา
สอบเร็วมากๆ
จะต้องเหนื่อยอีกแล้วเหรอเนี่ย
แต่ยังไงก็ต้องสู้
สู้ๆนะจ๊ะทุกคน
January 19 ช่วงยุ่งๆของชีวิตช่วงนี้รู้สึกว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้
เหมือนกำลังใช้ชีวิตแบบหุ่นยนต์
เพราะช่วงนี้งานเยอะจริงๆ
ทำแบบลืมเหนื่อยเลยก็ว่าได้
วันนี้นั่งทำแผนการตลาดตั้งแต่บ่ายโมง
จนถึงทุ่มครึ่ง แบบไม่รู้ตัวว่ามืดแล้ว
แถมงานก็ยังไม่เสร็จอีก(งานนี้ทำมาเดือนนึงแล้วนะเนี่ย)
แล้วก็ยังมีรายงานกฎหมายกับการปกครองอีกที่ยังไม่ทำ
ทำให้ช่วงนี้ไม่มีเวลาที่จะคิดเรื่องอื่นเลย
ปัญหาอื่นๆก็เยอะ...แต่ไม่รู้จะทำยังไงดี
ก็ได้แต่ปล่อยวาง
เพราะเราเลือกที่จะทำสิ่งที่เราต้องรับผิดชอบในหน้าที่ของเรา
ส่วนเรื่องอื่นๆเอาไว้แก้ทีหลังแล้วกัน
เพราะเราทำได้แค่นี้จริงๆ
และคิดว่าเราน่าจะทำถูกแล้วนะ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เราก็ต้องยอมรับมัน
เพราะเราเลือกที่จะทำอย่างนั้น
แล้วก็จะไม่เสียใจกับผลที่เกิดขึ้น
เฮ้อ...แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว
แต่ชีวิตต้องสู้...ต้องทำหน้าที่ของเราต่อไป
และทำให้ดีที่สุด
ขอให้ทุกคนสู้นะค่ะ January 09 เมื่อไหร่น๊าเราถึงจะแข็งแรงเหมือนคนอื่นเค้าเข้าโรงพยาบาลอีกแล้ว เบื่อจิงๆเลยอ่ะ
เพิ่งออกจางโรงบาลเมื่อวานนี้เอง
น่าเบื่อสุดๆ
ป่วยอีกแล้ว
นึกว่าจะไม่ป่วยแล้วนะเนี่ย
แต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นมากๆแล้วแหละ
แถมใกล้สอบอีกต่างหาก
ยังไม่ได้อ่านหนังสือซักตัวเลย
ฮือ...น่าเบื่อสุดๆ
สงสัยชาติก่อนไปทำกรรมไว้เยอะ
ชาตินี้เลยต้องชดใช้
แต่ยังไงก็จะขอใช้ให้หมดแล้วกัน...(อิอิ)
ขอบคุณทุกคนที่ให้กำลังใจ
ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วง
ขอบคุณทุกคนที่คอยดูแล
และขอบคุณทุกคนที่เข้าใจเรา หมดแรงจริงๆเมื่อคืนนี้ได้เข้าโรงบาลอีกแล้ว
เป็นไรไม่รู้
ปวดท้องสุดๆ
ตอนแรกหมอบอกว่ากลัวเป็นโรคตับกับถุงน้ำดี
แต่ตรวจไปตรวจมากลายเป็นลำไส้อักเสบเฉยๆ
เพราะเครียดมากเกินไป
ทำไมนะ
ช่วงนี้มีแตความเจ็บปวดเข้ามารุมเร้า
แถมเข้ามาตอนใกล้สอบด้วย
เลยทำให้ไม่มีแรงอ่านหนังสือเลย
และที่สำคัญ
คนที่เราต้องการให้เค้าเข้าใจเราและให้กำลังใจเรามากที่สุดกลับไม่เข้าใจเรา
ทำไมมันช่างทรมานอย่างนี้นะ
เหนื่อยกายปวดกายยังไม่พอ
ยังต้องมาเหนื่อยใจปวดใจอีก
เห้อ...ชีวิตน่าเศร้า
อยากตะโกนให้มันดังๆ
อยากร้องไห้ออกมาให้หมอจนหยดสุดท้าย
อยากลืมเรื่องราวที่มันเจ็บปวด
แต่ก็ได้แต่หวังและคิดเท่านั้นแหละ
เพราะในที่สุดก็ต้องทำใจ Happy New Year 2007Happy New Year 2007
ปีใหม่อีกแล้ว(เร็วจริงๆ)ขอให้ทุกคนมีความสุขนะจ๊ะ
ปีนี้เราได้ไปเค้าดาวที่เกาหลีสนุกมากๆ
แต่อากาศหนาวมากๆ(-14องศา)
ได้ไปเที่ยวหลายที่มาก เที่ยวจนเหนื่อย
ไปเที่ยวครั้งนี้ก็ได้ไปเจอผู้คนมากมาย ได้รู้จักคนเพิ่มอีกหลายคน
ก็ดีนะได้ไปเรียนรู้อะไรใหม่ๆมากมายแปลกดี
ก็เป็นความประทับใจและความทรงจำอีกครั้งหนึ่งในชีวิต
และเป็นครั้งแรกที่ได้ไปเค้าดาวที่ต่างประเทศ(สนุกดี)
ปีใหม่แล้ว...อยากให้โลกนี้มีแต่ความสุข(แต่คงเป็นไปไม่ได้)
อยากมีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
แต่ถึงยังไงเราก็ต้องยอมรับความจริงในทุกๆเรื่องไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์
สุดท้ายก็ขอให้ทุกๆคนมีความสุขมากๆนะจ๊ะ...อะไรที่มันไม่ดีก็โยนมันทิ้งไปกับปีเก่าและขอให้ได้รับแต่สิ่งดีๆในปีใหม่นี้
Happy Happy Happy
November 15 อยากทำให้ทุกคนมีความสุข...แต่มันก็ทำไม่ได้จะมีใครไม๊ที่เกิดมาแล้วได้ทุกอย่างที่ตัวเองต้องการ...คงไม่มี
จะมีใครไม๊ที่เกิดมาแล้วมีแต่ความสุข...คงไม่มี
จะมีใครไม๊ที่เกิดมาแล้วมีแต่ความทุกข์...คงไม่มี
...และจะมีใครไม๊ที่เกิดมาแล้วสามารถทำให้ทุกคนมีความสุข...คงไม่มี...แต่เราอยากทำได้จัง...ถ้ามันทำได้มันคงจะมีอะไรดีๆกว่านี้...คงไม่มีใครเสียใจเพราะเรา...เราอยากให้ทุกคนมีแต่ความสุขหรือสุขมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้...แต่มันคงเป็นไปไม่ได้..........งั้นเราก็อยากขอโทษทุกคนนะที่เราทำให้คุณมีความสุขไม่ได้
 ...แต่เราก็จะพยายามทำทุกอย่างและทุกเรื่องให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้.....แคร์ทุกคนนะ October 02 คืดถึงเพื่อนๆจังตอนนี้สอบเสร็จแล้ว
ปิดเทอมแล้วด้วย
ตอนนี้อยู่ที่บ้าน
คิดถึงเพื่อนๆทุกคนจัง
อยากเจอเพื่อนๆ
แต่เดี๋ยวก็จะเจอแล้วแหละ
เพราะปิดเทอมแป๊ปเดียวเองเนอะ
อยากรู้จังว่าตอนนี้เพื่อนๆทำอะรกันอยู่
คิดถึงกันบ้างป่าว...?
เหงา...เหงา^-^"
July 31 เหนื่อย เหงา เซ็ง ไม่เข้าใจการที่เราทำอะไรแล้วคนอื่นเค้าไม่รู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ ทำเพื่ออะไร แล้วเราก็มาถูกว่าเนี่ย มันช่าง...น่าน้อยใจนะ
ทำไมนะ มันเพิ่งผ่านวันเกิดของเราเองนะ ทำไมดูเหมือนเราต้องมาเจอแต่เรื่องร้ายๆนะ ไม่เข้าใจเลย โอ๊ย...ยิ่งช่วงนี้อารมณ์
ยิ่งแปลกๆอยู่ด้วย มีแต่เรื่อง เมื่อวานบัตรATMก็โดนยึด ทั้งๆที่กดรหัสถูกต้องนะ ทำไมนะ เจอแต่เรื่อง ไม่รู้ว่าจะต้องร้องไห้
ขนาดไหนมันถึงจะทำให้รู้สึกดีขึ้น ไม่ใช่เป็นคนขี้แยนะ แต่ช่วงนี้มันเจอแต่ปัญหา มันก็เลยต้องปล่อยออกมาบ้าง เพราะมันอึด
อัด แต่คิดว่าเวลาและบางสิ่งคงจะช่วยให้อะไรๆดีขึ้น July 24 My BiRtH DaYแก่ขึ้นอีกแล้วหนึ่งปี ปีนี้ก็19ปีแล้ว
เป็นปีสุดท้ายแล้ว ที่มีเลขหนึ่งนำหน้า
เราต้องใช้ให้มันคุ้ม(อิอิ)
ทำไม19ปีที่ผ่านมามันช่างดูรวดเร็วอะไรอย่างนี้นะ
แต่ว่า19ปีที่ผ่านมานั้น มีอะไรหลายๆอย่างที่ได้เรียนรู้
มีทั้งเรื่องสนุก เศร้า ดีใจ เสียใจ
แต่ทุกๆครั้งทุกๆเรื่องมันก็ผ่านมาได้จนถึงทุกวันนี้
ต้องขอบคุณอาแหมะที่ได้ยอมแลกชีวิตเพื่อให้ลูกคนนี้ได้ลืมตามาดูโลกอันสดใสใบนี้ ขอบคุณอาป๊าที่ได้เลี้ยงดูสั่งสอนลูกคนนี้จนเติบใหญ่
ขอบคุณเฮียต้น เฮียเต้และกะต๊อบที่ได้เกิดมาเป็นพี่น้องกันได้ดูแลกันอยู่เคียงข้างกันตลอด
และก็ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนของเค้า สำหรับทุกอย่างนะจ๊ะ เพื่อนทุกคนน่ารักมากๆ
และก็ขอบคุณโลกใบนี้ที่ทำให้เราได้มาพบกัน
รักทุกคน...จุ๊บจุ๊บ July 18 เห็นหนังสือแล้ว...^_^" จะสอบอีกแล้วหรือนี่ ทำไมมันช่างมาถึงเร็วเยี่ยงนี้ รู้สึกว่ายังไม่มีความรู้ในสมองอันน้อยนิดอันนี้เลย ไม่รู้จะเอาอะไรไปสอบ เฮ้อ" รู้สึกแย่ๆยังไงไม่รู้...แต่ยังไงก็ต้องอ่านๆๆๆเข้าไปเพื่อนาคต(สู้เพื่อแม่) อย่างนี้แหละเวลาเรียนไม่เรียนพอถึงเวลาสอบก็ต้องเหนื่อยอย่างนี้(แต่มุกครั้งที่ผ่านมา เราก็เป็นอย่างนี้อยู่แล้ว 555+)
ตอนนี้รู้สึกแปลกๆอีกแล้ว เป็นเหงาๆยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก...แต่ตอนนี้คงต้องเป็นเพื่อนสนิทกับหนังสือเพราะถ้าไม่สนิทด้วยแล้วกลัวว่าจะได้ไปสนิทกับมาม่าแทนซึ่งไม่ต้องการ...
ตั้งใจอ่านหนังสือกันนะทุกคน...สู้ๆสู้ตาย  June 28 เชียร์ เชียร์ เชียร์ ไม่รู้ว่าจะทำไงดี... คิดไม่ตกจิงๆเลย คิดไปคิดมาไม่รู้ว่าตอนนี้เรากำลังเรียนในสิ่งที่เราชอบรึเปล่า และก็ไม่รู้ว่าอนาคตเราจะทำอะไรดี แต่ตอนนี้เราก็เรียนได้เรื่อยๆนะ เฮ้อ! คิดแล้วก็เหนื่อยใจจิงๆเยย คิดอยากจะซิ่วเหมือนกัน แต่ไม่รู้จะซิ่วไปเรียนอะไรดี... น่าเบื่อที่สุด ตอนนี้ที่คณะมีเชียร์ เราก็เป็นพี่มอร์พยาบาล เหนื่อยสุดๆ เพราะทุกครั้งที่มีเชีนร์ก็จะมีน้องเป็นไฮเปอร์ตลอดเลย กว่าจะเอาน้องไฮเปอร์ลงได้นานสุดๆ บางครั้งก็ต้องส่งเข้าโรงบาลเลย เพราะน้องถึงขั้นช็อค และกว่าจะได้กลับหอก็เที่ยงคืน เหนื่อยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ June 01 ชินแล้วหละไม่อยากคาดหวังอะไรอีกแล้วทำไมนะ เวลาที่เราอยากจะได้อะไร หวังอะไร หรือต้องการอะไร มันจะต้องผิดหวังเสมอเลย สำหรับเราแล้วนะเหมือนกับว่าเกิดมาพร้อมกับคำว่าผิดหวังและถูกคนโกหกมาตลอด ทั้งๆที่คนๆนั้นคือคนที่เราไว้ใจมากที่สุดในชีวิต แต่เค้าก็โกหกและทำให้เราผิดหวังอยู่เสมอๆ จะพูดว่าแทบทุกเรืองเลยก็ว่าได้ แต่ทุกครั้งที่เราต้องผิดหวังหรือเสียใจ เราก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่ร้องไห้และก็บอกให้ตัวเองทำใจ จนเราชินชากับเหตุการณ์แบบนี้ ไม่รู้ว่าคนอื่นเค้าจะผิดหวังมากเท่ากับเราไม๊ แต่เราก็ไม่คิดว่าเรื่องนี้มันเลวร้ายอะไรมากนักหรอกนะ แต่บางครั้งเรารู้สึกว่ามันไม่น่าจะทำให้เราผิดหวัง มันก็ผิดหวัง และสงสัยว่าเราเก็บมันไว้เยอะเกินไปมั้ง มันเลยอึดอัด วันนี้เลยต้องขอปล่อยๆมันออกมาบ้าง ไม่งั้นเดี๋ยวเราจะบ้า แล้วก็ต่อไปนี้เราก็จะพยายามไม่คาดหวังกัยอะไรให้มันมาก เพราะเวลาเสียใจจะได้ไม่เจ็บมาก...
อย่าคาดหวังกับทุกๆอย่างให้มันมากนัก เพราะเวลามันผิดหวังแล้วมัน จะเจ็บ |
||||||||
Hello...
April 18
^-0-^
Happy Songkran Day
วันนี้ที่เมืองไทยเป็นวันสงกรานต์แล้ว คงเล่นน้ำกันสนุกแน่เลย อยากเล่นบ้างจัง แต่เล่นไม่ได้ เพราะอยู่ไกลเกินไปแล้วที่นี่ก็อากาศหนาวด้วย เล่นไม่ได้ ฝากเล่นด้วยนะ ขอให้สนุกๆกันทุกคนนะ
ตอนนี้ที่นี่ก็เข้าฤดูใบไม้ผลิแล้ว ดอกไม้กำลังบาน ใบไม้ก็เริ่มออก สวยมากๆ เมื่อวันศุกร์ที่แล้วพวกเราไปดูทุ่งดอกทิวลิปกัน สวยมากๆ อยากยกไปไว้ที่เมืองไทยจัง แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ เพราะบ้านเราอากาศมันร้อน ส่วนรูปเราเอาลงไม่ได้เพราะไม่มีโปรแกรมลง ได้แต่คอมเมนท์ แต่ถ้ากลับเมืองไทยแล้วจะรีบเอารูปมาลงทันที แล้วเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาเราได้ไปดูเบสบอลด้วย ตอนี้เพิ่งเริ่มฤดูกาล แมทที่เราไปดูเป็นแมท
Mariner VS Oakland ดูที่Safeco fiel สนามที่นี่สวยมากแล้วตอนนี้ไม่รู้ว่าที่เมืองไทยเป็นไงบ้าง อยากรู้จัง ช่วยบอกหน่อยได้ไม๊ โดยเฉพาะเพื่อนๆ เพราะช่วงนี้ไม่ได้ติดต่อเพื่อนๆเลย แต่ยังคงคิดถึงทุกคนนะ
ข อ ใ ห้ มี ค ว า ม สุ ข กั น ทุ ก ค น น ะ จ๊ ะ
I make up spaces late,excuse me^^
April 13
Happy Time^^
Why happy time then really fast? Now we cancle trip Canada then,Because at canada it have rain.That's all right,because we yet have another trip at wait for us. But I don't know that will have anyprogram. As for tomorrow I & J'Por will study English language at Bellevue Libarry. I fell excited little,Don't know than will any how about.Nevertheless I must make it. OK I will must to go ahead.To keep in the next time I will once more comment.I miss everyone &Thailand 
April 01
Hi...everyone
Hi...everyone 
I just to set up my spsces. I don't told who then.If who know then help also comment. Now,I'm U.S.A. I don't write thai .I'm sorry,Because I not yet good english but I would like comment my spaces,I hope they durable at will read it. Today enough up to this. Next time I will new ment. I miss everyone.
March 26
Space ใหม่ ^^
ตอนนี้พึ่งทำ Space ใหม่ยังไม่ค่อยดีนะจ้ะ
ยังไม่ต้องเม้นก็ได้ เพราะมันยังไม่เสร็จเลย
ก็ เด๋วทำให้เสร็จก่อนละกานนะจ้ะ
บ๊าย บาย ^^
|
|
